Kaixo euskaldunok
Atzo zendu zitzaigun gure kulturan pisu handiko abeslaria, Mikel Laboa. Bazituen bere 74 urteak ondo beteak, ondo aprobetxatuak, ondo erabiliak baina batez ere, euskal kultura eta gizartearen zerbitzura emanak.
Berari buruz pertsona bezala ezer gutxi dakit, euskaldun soil bat gehiago bainaiz. Baina zorionez garai onean jaio nintzen eta bere abestiak ezagutu ditut, haien doinua barneratu dut nire bihotzean eta haiek gabe ezin izango naiz gehiago bizi.
Laboa lotsatia eta umila zela diote. Hala ere ausardia izan zuen euskal kultura ilunpetik irtenarazteko bizi izan zituen garai latzetan. Antzinako poeta batean inspiratuko zen euskara "jalgitzeko" bidean. Beste askorengan ere noski, Xabier Leteren poemetan, "Izarren hautsa" euskal kantu indartsuan, adibidez. Azken honek malko artean eman zion atzo azken omena.
Poema asko hauetatik abesti itxaropentsuak konposatu zituen, garai bateko gazteriari aurrera egiteko eta borroka egiten jarraitzeko indarrak eman zizkiena, "txori ttikia" horien artean. Gaur egun eta lehen esan dudan moduan garaiz sortu ninduten eta aukera izan dut abesti hauek benetan apreziatzeko, eta nire bizitza zati"txo" honetan jeinu hau ere nerekin batera bizi izan dela pentsatzeak aro espezial bateko kide naizela sentiaratzen dit. Poza ematen dit abertzale nekaezin hau ezagutu izana.
Heriotza iritsi zaio tamalez, denori iritsiko zaiguna azken batean. Euskaldun askok somatuko dugu bere falta, eta batzuk negar ere egingo dugu. Erreakzio normala da, bai horixe, baina eskerrak eman behar dugu honako pertsonaia argia bizi izan delako.
Mikel Laboa hil zaigu, bai, ez zen hori bere asmoa ordea, inondik ere. Eta asmo hori lortu duela garbi dago, bere ahotsa betirako entzungo baitugu geure bihotzetan, haren abesti gozoetan, aurrera egiteko indarrak emanez.
Agur eta eskerrikasko gurekin izateagatik.
Betira arte, Mikel Laboa.